Toen Syb in juni 2025 bij Maeykehiem kwam wonen, was dat een grote stap. Niet alleen voor hem, maar ook voor zijn ouders Durk en Grietje. Bijna veertig jaar lang woonde Syb thuis. Toch zien ze dat de verandering hem goed doet.
Syb groeide op in Aldeboarn, in een warm gezin met zijn zus Akkegé. Tussen broer en zus ontstond al vroeg een sterke band. “Syb en Akkegé zijn altijd heel close geweest”, vertelt Grietje. “Omdat Syb veel aandacht nodig had, ging er in het gezin vaak extra zorg naar hem. Af en toe wilde ik daarom iets alleen doen met mijn dochter, zodat wij ook samen ons moment hadden. Maar zij stond er op dat Syb meeging. Zelfs toen ze klein was, nam ze het al voor hem op.”
Thuis in Aldeboarn
Niet alleen thuis, ook in het dorp hoorde Syb er altijd bij. Op de voetbalclub van zijn vader was hij vaak te vinden. “Hij ging graag mee”, vertelt Durk. “Dan zat hij in de kleedkamer bij de spelers of in de kantine op een barkruk. Hij genoot van de gezelligheid.”
Tussen de mensen
Syb bracht zijn jeugd door te midden van betrokken mensen. Zijn verjaardag vierde hij elk jaar met een barbecue voor familie en vrienden in de tuin. Eén keer kwam de plaatselijke muziekvereniging op zijn verjaardag af. “Ze speelden Sinterklaasliedjes, midden in de zomer”, lacht Grietje. “Alle kinderen waren in de war, maar Syb vond het geweldig.” Ook de jaarlijkse Gondelvaart in Aldeboarn is voor Syb een groot feest. Grietje: “Vanaf zijn vaste plek aan het water kan hij uren kijken naar alles wat er gebeurt.”
Op zoek
Syb is een levensgenieter. Toch veranderde dat de afgelopen jaren. Drukke plekken en grote groepen werden lastiger voor hem. Hij trok zich vaker terug en kwam minder buiten. “Hij was veel thuis, liep wat rond of zat op zijn stoel. Dat was niet wat we voor hem wilden”, zegt Durk. Daarom gingen zijn ouders op zoek naar een passende woonplek voor Syb – een plek waar hij weer nieuwe prikkels, activiteiten en mensen om zich heen kon hebben.
Een nieuwe plek
Syb kon terecht bij een nieuwe woonvoorziening dichtbij zijn ouderlijk huis. Durk en Grietje hoopten dat hij daar zijn draai zou vinden. Maar Syb voelde zich er niet thuis. Hij deed weinig mee met de groep, at slecht en verloor veel gewicht. “We hebben het twee jaar geprobeerd, maar Syb was daar niet gelukkig”, vertelt Grietje. “Uiteindelijk besloten we dat hij weer thuis kwam wonen.”
Wonen bij Maeykehiem
Tijdens hun zoektocht naar een nieuwe woonplek hoorden ze via bekenden positieve verhalen over Maeykehiem. Ze gingen langs voor een kennismaking en dat voelde meteen goed. Ze schreven Syb in en wachtten af. Toen er een geschikte plek vrij kwam, kregen ze een telefoontje. “Dat was wel even slikken”, bekent Grietje. “Dan wordt het ineens echt.”
Wennen
Kort voor zijn veertigste verjaardag verhuisde Syb naar Bouwen 21. De eerste periode was rustig. Syb zat veel op zijn kamer en vond het lastig om aan te sluiten bij de groep. Samen eten was bijvoorbeeld wennen. Thuis at hij altijd met zijn vader of moeder, in zijn eigen tempo. Langzaam veranderde dat. Inmiddels eet hij regelmatig mee met de groep. Soms schuift hij wat later aan, maar hij is er steeds vaker bij. “Voor Syb zijn dit grote stappen”, vertelt cliëntcoördinator Kim. “Zijn wereld wordt steeds groter. Hij loopt vaker door het huis en komt bij andere bewoners kijken.”
Kleine overwinningen
Syb houdt van vaste patronen. Als dingen op dezelfde manier verlopen, voelt hij zich veilig. Nieuwe gezichten en routines waren daarom in het begin best spannend. “Toen Syb hier net woonde, mochten de begeleiders hem bijvoorbeeld niet helpen met douchen”, zegt Kim. “Dan kwam zijn vader langs om hem te helpen.” Inmiddels gaat dat een stuk beter en staat hij open voor de hulp van de begeleiding. Syb kan enorm genieten van lang douchen – soms krijgen zijn begeleiders hem er bijna niet onder vandaan. Daarom maakten ze een afspraak: na het douchen krijgt Syb een toetje. “Dat is voor hem een kleine motivatie om de douche uit te zetten. En dat werkt verrassend goed”, lacht Kim.
Meer bewegen
Ook zijn ouders zien dat Syb steeds vrijer wordt. En misschien wel het mooiste: hij beweegt meer. “Syb wilde vroeger nooit lopen”, zegt Grietje. “Als we naar buiten gingen, zat hij bijna altijd in de rolstoel.” Kim vult aan: “Nu wandelt Syb zelf over het terrein van Maeykehiem. We nemen zijn rolstoel nog wel mee, maar die pakt hij dan vast en loopt erachter.”
Kleine momenten, grote winst
Soms wordt er even gevoetbald, als Syb daar zin in heeft. Gewoon een beetje overtrappen met een begeleider. Alles wijst erop dat hij langzaam maar zeker zijn plek vindt. Kleine momenten laten zien dat Syb groeit en dat zijn wereld stap voor stap groter wordt. Soms zit dat in een simpel gebaar. “Dan zwaait hij me uit en stuurt me ‘weg’ met zijn hand”, zegt Durk. “Dat vind ik een mooi teken. Syb redt zich en dat geeft rust.”