Een kopje koffie drinken, samen fietsen of even op bezoek. Voor de familie van Willem zit betrokkenheid in de kleine momenten samen. Al ruim veertig jaar woont Willem bij Maeykehiem. Toch is zijn familie altijd dichtbij gebleven. Zijn zus Alie Maeyke vertelt over hun bijzondere band en waarom er voor elkaar zijn zo waardevol is.
Willem was drie jaar oud toen hij bij Maeykehiem kwam wonen. Inmiddels is hij 46. Alie Maeyke, zijn jongste zus, groeide niet met hem op in hetzelfde huis, maar Willem is altijd een onderdeel van het gezin geweest. “Willem is veertien jaar ouder dan ik. Iedere zondag gingen mijn ouders, mijn twee broers en ik bij hem langs”, vertelt Alie Maeyke. “De bezoekjes aan Maeykehiem hoorden echt bij mijn jeugd. Mijn familie heeft een bijzondere band met Maeykehiem. Die band is zelfs terug te zien in mijn naam: mijn ouders gaven mij ‘Maeyke’ als tweede naam, vernoemd naar Maeykehiem.”
Die betrokkenheid is nooit veranderd. Haar ouders bezoeken Willem nog iedere week en als het uitkomt, gaat Alie Maeyke mee. “Ondanks dat Willem niet thuis is opgegroeid, hoort hij er helemaal bij. Hij staat op alle familiefoto’s. En ieder jaar gaan we met de hele familie een middag varen. Dat doen we ook voor Willem, want hij geniet daar enorm van.”
Samen het leven vieren
Ook zijn verjaardag vieren ze samen, op de plek waar Willem zich het prettigst voelt: zijn eigen groep. “Maeykehiem is écht zijn thuis”, zegt Alie Maeyke. “Willem is in de zomer jarig. Als het weer meezit, zetten we zijn stoel buiten onder de overkapping. Dan is er taart, komt de familie bij elkaar en spelen onze neefjes en nichtjes om hem heen. Het zijn mooie momenten waarop Willem op zijn eigen manier kan meegenieten.”
Ook buiten verjaardagen om zoekt de familie graag de gezelligheid met Willem op. Een fietstochtje is favoriet. De familie kocht speciaal daarvoor een duofiets. “Dat is echt een gouden investering geweest”, vertelt Alie Maeyke glimlachend. “Willem vindt fietsen prachtig. De wind door zijn haren, lekker om zich heen kijken. We gaan soms maar een halfuurtje, maar hij geniet er volop van.”
Willem kan niet praten en niet zelf vertellen hoe hij zijn leven ervaart. Toch merkt Alie Maeyke hoe fijn hij het vindt als zijn familie er is. Ook via de begeleiding blijft de familie betrokken bij zijn dagelijks leven. Regelmatig ontvangen ze een foto of berichtje. Alie Maeyke: “Dat vind ik heel leuk. Je krijgt zo een inkijkje in zijn dag en ziet de gewone dingen die zijn leven mooi maken.”
Betrokken zijn en meedenken
De betrokkenheid van Alie Maeyke gaat inmiddels verder dan haar rol als zus. Bijna vier jaar geleden sloot ze zich aan bij de cliëntenraad van Maeykehiem. Daar denkt ze mee over allerlei onderwerpen, zoals cliënttevredenheid, de kwaliteit van zorg en de nieuwbouwplannen.
“Ik vind het belangrijk om betrokken te zijn”, zegt Alie Maeyke. “Mijn moeder en broer regelen veel voor Willem. Via de cliëntenraad kan ik op een andere manier mijn steentje bijdragen. Ik vind het interessant om achter de schermen mee te kijken en advies te geven. Je begrijpt daardoor ook beter waarom bepaalde keuzes worden gemaakt.”
Verwantenbetrokkenheid
Door haar ervaringen is Alie Maeyke steeds meer gaan nadenken over de betekenis van betrokkenheid. Vooral de term informele zorg roept volgens haar vragen op: “Bij het woord zorg kun je al snel denken dat je als familie zorgtaken moet overnemen. Maar daar gaat het niet per se om. Het gaat erom dat je samen kijkt wat je kunt en wilt betekenen.”
Verwantenbetrokkenheid vindt Alie Maeyke daarom een mooiere term. “Betrokken zijn kan op veel verschillende manieren. Soms is het al genoeg dat je er bent en een kop koffie inschenkt. Een andere keer help je misschien bij iets praktisch of ondersteun je bij de zorg. Het belangrijkste is dat je samen kijkt naar wat passend en prettig is.”
Herkenning bij andere verwanten
Wat Alie Maeyke ook waardevol zou vinden, is meer contact met andere ouders, broers en zussen van bewoners. Dat contact is er nu nauwelijks. Alie Maeyke: “Op de jaarlijkse vrijwilligersdag van NLdoet bij Maeykehiem zien we weleens de ouders van andere bewoners. Dat is altijd gezellig, maar daarna kom je elkaar eigenlijk weinig tegen. Vooral contact met andere broers en zussen lijkt me mooi. Hoe is het voor hen om een broer of zus met een beperking te hebben?”
Volgens Alie Maeyke kan het delen van ervaringen veel betekenen. Je vindt herkenning, leert van elkaar en merkt dat je niet de enige bent. “Het is niet altijd gemakkelijk om een broer of zus met een beperking te hebben. Juist daarom is het fijn om daar met anderen over te kunnen praten.”
Ook kan zo’n netwerk de betrokkenheid rondom een bewoner versterken. “Meestal zie je dat vooral de ouders betrokken zijn. Het zou mooi zijn als ook broers, zussen, ooms, tantes en andere betrokkenen uit het netwerk van een bewoner iets kunnen betekenen. Er zijn vaak veel meer mensen die betrokken willen zijn, maar niet zo goed weten wat ze kunnen doen. Met elkaar kun je iemands leven zo veel mooier maken. Het is goed dat daar meer aandacht voor komt.”